Gekk með Skotum í dag. Upp Laugaveginn. Álpaðist einhvernveginn inn í hóp karlmanna klæddum köflóttum pilsum. Svo vildi til að ég var í köflóttum kjól. Passaði vel inn í myndina.Gæti alveg eins hafa átt heima þarna. Nema að undir Skotanna pilsum var töluvert meira bitastætt en undir köflótta H&M kjólnum mínum.

Núna hlusta ég á skoskuna inn um gluggann minn og finnst ég vera í Skotlandi. Hef heyrt töluvert meira af skoskunni undanfarna þrjá daga en íslensku. Hressandi.

En núna fer ég að hugsa. Hvernig væri það ef ákveðin þjóð væri þekkt fyrir það að konur þeirrar þjóðar gengu naktar undir þjóðbúningnum? Ætli þær urðu beðnar - bóngóðar - um að sýna undir pilsið í fjölmiðlum? Sjáðið þið fyrir ykkur blindfullar (eða bara bláedrú) konur flassandi píkunni út um allar trissur þegar landsleikur þjóðarinnar er í gangi? En af hverju er það svona mikið meira tabú? Af hverju eru kynfæri og rass kvenna svona mikið heilagri en karla? Svarið mér nú!

Ég varð fyrir þeirri leiðu lífsreynslu að dóttir mín var farin að hafna vinstra brjósti mínu þannig að mikið mæddi á því hægra. Þótti mér þetta skrítin hegðun hjá þeirri stuttu og var engin skýring nærtæk þar sem nóg var af mjólk í vinstra brjóstinu og ekkert virtist því til fyristöðu að hún gæddi sér á veigum þess eins og hægra megin.

Í dag áttaði ég mig á því að það var alls ekki brjóstið sem hún hafnaði heldur var það úrið sem pabbi hennar gaf mér í síðustu viku. Það hefur líklega meitt hana í hnakkanum þar sem hún lá og reyndi að næra sig.

Má maður segja frá svona? Jæja, það er of seint, það var of erfitt að skrifa þennan texta til þess að ég geti látið hann fara til spillis, ég er nefnilega vinstri-hægri blind.

Ég var að horfa á Grímuna svona með öðru auganu. Alveg merkilegt hvað ég fæ alltaf svona brjálaða tilvistarkrepputilfinningu þegar ég horfi á svona dót, finnst allir svo ótrúlega mikið merkilegri en ég og svo flottir og æðislegir og hæfileikaríkir og fallegir. Svo fæ ég aumingjahroll og finnst ég vera frábær aftur.

En alltaf skal ég verða klökk þegar heiðursfélaginn er hylltur. Þó ég hafi aldrei heyrt um hann einu sinni. Það er bara eitthvað svo emó. Allir gráta og klappa brjálæðislega mikið.

Og ég minni ykkur enn og aftur á að kaupa ykkur ekki hálfan lítra af sódavatni á Thorvaldsen því þá verðið þið gjaldþrota.

Vífilfell auglýsir nú á fullu Ávaxta Topp sem inniheldur AÐEINS ÞRIÐJUNG hitaeininga sambærilegra drykkja. Fólk í megrun steinhættir auðvitað strax að svolgra í sig hina drykkina sem hljóta að vera bráðfitandi. Nema hvað að við erum að tala um svona tíu eða tuttugu hitaeiningar til eða frá. Svona eins og einn áttundi úr litlu epli eða eitthvað. Frábær sölumennska en díses hvað þeir hafa litla trú á neytandanum.

Jæja jæja, ætla að setja ódýra bloggið mitt í salt. Þá getur fólk hætta að hlæja upp í opið geðið á þegar bjartsýnisKötu þegar hún segir frá hugmyndinni.

Það er nefnilega ekki til nógu mikið ódýrt á Íslandi til að halda uppi heilu bloggi.

Man.

Ó það er svo gaman að læra ný orð. Eins og jafnhatta. Hvernig tókst mér að lifa í 26 ár áður en ég heyrði þetta orð? Hvernig gat ég lifað án þess? Skemmtilegasta orð í heimi.

Ég er farin að jafnhatta dóttur mína.

Ég elska ódýrt. Þess vegna ætla ég að búa til ódýrt blogg.

Takk dr. Gunni fyrir hugmyndina/sorry að ég stal henni.

Ef þið vitið um eitthvað ógó ódýrt sendið mér þá póst.

Jeppatippakallar

Um daginn var ég að keyra niður Laugaveginn. Ekki oft sem slíkt gerist, yfirleitt er ég gangandi, þannig að ég var svona bara í gúddí fíling. Leið svona eins og þegar ég var lítil og mamma og pabbi tóku okkur systur á rúntinn og gáfu okkur Brynjuís.

Rúnturinn byrjaði vel, stöðumælavörður stóð þolinmóður á gangstéttarbrúninni og beið eftir því að einhver stoppaði fyrir sér. Sjaldgæf sjón á Laugaveginum þar sem fólk bara arkar yfir götuna án þess að líta til hliða. Svo ég stoppaði auðvitað og uppskar breitt bros og svona þykjustu tak að ofan. Ég varð eitthvað svo kát við þessa hversdagslegu en sjaldgæfu sjón.

En kætin breyttist fljótt í gremju. Þegar ég keyri svo aðeins lengra sé ég glænýjan svartan Range Rover aka upp Barónsstíginn. Ég var komin svo langt inn á gatnamótin að ég ákvað að hleypa honum ekki. Jú, jeppafordómarnir komu þar aðeins við sögu en aðallega það að ég var hreinlega komin of langt. En karldóninn sem sat undir stýri á jeppanum lét sér ekki segjast og boraði sér í gegn án þess að líta til hliðanna, þannig að ég þurfti að snarstöðva. Þegar hann sá að ég hafði greinilega ekki ætlað að stoppa leit hann á mig með hneykslunarsvip – minn hneykslunarsvipur toppaði samt svo algerlega hans og þá gerði hann nokkuð sem mun aldrei gleyma – hann hristi hausinn!!! Helvítis ribbaldinn í fínu Armani jakkafötunum sínum hélt augljóslega að þar sem ég keyri um á bíl sem kostar um það bil einn sjötta af jeppanum hans þá ætti ég bara að hleypa honum í gegn. Svo fannst honum alveg örugglega að þar sem ég er kona ætti ég tvímælalaust að stoppa fyrir honum. Og brosa sæt og jafnvel blikka hann.

Annar svona jeppadurgur lagði uppi á stétt rétt hjá Domus Medica um daginn, þegar sem mestur var snjórinn. Þá þurfti ég að rogast yfir snjóskafl – með barnavagninn – út á götu og svo aftur yfir skafl til þess að komast aftur upp á gangstétt. Það sama gerðist þegar ég var að ganga á Laugaveginum um daginn, þá þurfti ég að fara út á götu til þess að sneiða framhjá enn einum jepparuddanum. Ég fíla ekkert sérstaklega að vera eitthvað að dandalast úti á götu með barnið mitt. Þetta er mitt fyrsta barn og ég er illa haldin af fyrstubarnaparanoju svo er það bara minn réttur að ganga á gangstéttinni án þess að svona ferlíki séu í vegi fyrir mér.

Svo halda jeppatippakallar að þeir séu á bara litlum sætum golf – leggja allavega í stæði sem rétt passa fyrir svoleiðis sýnishorn af bíl, þannig að rass bílsins stendur lengst út á götu svo að aðrir bílar eiga erfitt með að sneiða framhjá. Verða jafnvel að fara upp á gangstétt þar sem bílar eiga ekkert erindi.

Finnst fólki sem á jeppa það hafa einhvern meiri rétt á götunum og gangstéttunum heldur en hinir sem eru fótgangandi eða eiga bíla í eðlilegri stærð?

Tek það fram að sumir sem eiga jeppa eru ekki með sjúklegt mikilmennskubrjálæði. Bara svona hrikagikkir eins og þessi á Range rovernum. Skal lofa ykkur að sá fer aldrei út fyrir borgarmörkin nema kannski í mesta lagi út á Keflavíkurflugvöll.

Ég var víst búin að lofa að hætta að vera neikvæð eftir að ég átti og ég er sko hætt því – þessi pistill er ekki skrifaður vegna neikvæðni minnar heldur er þetta blákaldur raunveruleikinn!

Æ. Ég er áhrifagjörn ung kona. Ég er farin á Vísisbloggið. Enda komin með leið á blogspot. Þetta vísisdót er allt í lagi. Hérna er ég: www.blogg.visir.is/kata

Bári

Já, skemmtilegt að segja frá því að ég hef frá því á föstudaginn eytt svona um það bil 20 klukkustundum fyrir framan tölvuna að skrifa eina litla ritgerð. Afskaplega einföld ritgerð og heimtar það í raun ekki einu sinni af mér að vera neitt sérstaklega full af andagift og enn síður reynir hún á gáfur mínar. En samt er ég ekki hálfnuð.

Bara, það er um svo margt að hugsa. Miklu mikilvægara en þessa ritgerð. Til dæmis var tunglmyrkvi í kvöld og ég þurfti að sjálfsögðu að þræða alla vísindavefi sem ég fann til þess að komast til botns í hvað þetta fyrirbæri er. Merkilegt hreint.

Svo varð ég að skoða hegningarlögin. Maður verður að skoða hegningarlögin reglulega. Fann þar setningu sem ég ætlaði alltaf að vera búin að fá skýringu á en hef ekki enn fengið. Þó að hún tengist sérdeilis ófyndnum glæp finnst mér hún alltaf fyndin: 199. gr. [Hver sem hefur samræði eða önnur kynferðismök við mann sem heldur ranglega að mökin eigi sér stað í hjónabandi eða óvígðri sambúð eða hann er í þeirri villu að hann eigi mök við einhvern annan skal sæta fangelsi allt að 6 árum...] Hvað á þetta að þýða? Ha? Ritgerðin er samt um tengsl álagsþátta við heilsufar. Ekkert tengt villutrúarmökum. Fór svo að hugsa um BrandAra.

Ég er svosem ekki mikið fyrir brandara, þ.e. svona tilbúna brandara. Finnst vinir mínir til dæmis ógeðslega fyndnir en þeir segja samt ekki brandara. Eru bara fyndnir. En samt er einn brandari Radíus bræðra sem Helgi var að rifja upp um daginn sem mér finnst alveg óstjórnlega fyndinn. Hann er einhvernveginn svona:

Maður1: Hvað heitir þú svo?
Maður2: Ég heiti Bári
Maður1: Nú, Bári? Það er undarlegt nafn.
Maður2: Já, ég er skírður eftir ömmu minni.
Maður1: Heitir hún Bára?
Maður2: Nei. Bári.